|
Granadino’s, zo mooi als de oude rode doffer
Door: Peter Gieskens
Na het verlies in 1997 van mijn rode doffer, toen 24 jaar, ben ik op zoek gegaan naar duiven van dat karakter en die manieren. Ik wist dat het een utopie was, want een doffer met dat karakter heb ik nooit meer gehad.
Door het thuis niet luisteren heeft mijn vader ‘De rode doffer’ weggebracht, hij kwam terug.
Ik kreeg verkering en deed ‘De rode doffer’ weg, hij kwam terug. Ik heb ‘De rode doffer’ weggegeven aan een collega (Peter Beeke), hij kwam terug. Dhr. Krol, schoenmaker op het Stuyvesantplein, wilde ‘De rood’ graag hebben, en na het repareren van een tas vol schoenen (hakken en zolen) kreeg hij ‘De rood’. Ja ja, weer kwam hij terug, nu met de duif van de schoenmaker.
Vanaf toen heb ik hem ook eeuwige trouw beloofd en heb hem nooit meer weg gedaan. Mijn rood heeft na die tijd aan vele duivinnen zijn hok laten zien en mij laten genieten van hoe hij er zelf van genoot.
In 1990 ben ik getrouwd en verhuisd van Bezuidenhout in Den Haag naar Voorburg en heb ‘De rode doffer’ meegenomen en hem na een week losgelaten. Vele weken is hij teruggegaan, en heeft hij mijn moeder
een bezoek gebracht, maar telkens kwam hij zelf weer naar zijn nieuwe hok.
Op de leeftijd van 20 jaar vloog hij alleen nog om het dak en maakte de duiven het hof tot hij ziek werd, en na twee keer door Van der Sluis is geopereerd toch in de handen van Joop de Zwart is gestorven. 
Bij Ernst Kors heb ik het ras Granadino leren kennen en herkende de kop van mijn rode doffer. Ik was weer verliefd, en ben op zoek gegaan naar een koppel van deze dieren. Al snel bleek dat ook deze dieren niet in grote aantallen op deze aarde leven, maar na twee jaar had ik de eerst dieren op mijn hok gekregen via Harry Nieuwstraten die mij een koppel heeft geleend om een stel eitjes af te nemen. Wat een ellende: de witte duif heeft in drie maanden geen ei gelegd en deze dieren moesten weer terug naar Harry.
En toch heb ik nu Granadino`s. Eerst een witte doffer van Lammert van Lindenberg, toen twee kraai doffers van Peter uit Leiden en de eerste witte duivin te leen van Ernst Kors.
Weer ging het mis! Deze witte duif ontsnapte. Hoe kon ik dat vertellen aan Ernst? Ik heb hem gebeld, het verhaal gedaan, en hem aangeboden een kraai doffer van mij te nemen. Gelukkig komt Ernst vaak bij De Zwarte Vogel, ziet daar zijn witte duif en kan hem na veel smeken bij Joop terugkopen. Gelukkig is Ernst zeer sportief en heeft mij deze witte duif weer gegeven.
De eerste jongen kwamen en wat waren ze mooi. Ik dacht de mooiste dieren te hebben op aarde. Maar er was een afspraak, ook een paar jongen naar Ernst, die hij dan ook gelijk heeft gekregen.
Ernst zie ik nu als goede duiven maat, en hoop nog vele uren met hem over duiven te kunnen praten.  
Nu ben ik 40 jongen verder en weet dat Granadino`s erg moeilijk zijn. De vitaliteit van mijn jongen laat vaak de wensen over, maar ik ga nu aardig in de gaten krijgen wat de problemen zijn.
Door Harry Nieuwstraten is een start gemaakt om gezamenlijk met meerdere kwekers te praten over het ras Granadino. De eerste keer was bij Harry thuis, waar we diverse dieren, door een ieder meegenomen, hebben besproken. Ook is de
standaard ter sprake gekomen om een ieder naar een zelfde standaard en type te laten streven. Het plan is om dit vaker te doen en telkens bij een andere kweker, in mijn ogen een top idee om op dezelfde lijn te komen met andere kwekers.
Met deze inzet ben ik er van overtuigd dat ik Granadino`s ga koesteren als mijn oude rood. En ik hoop als liefhebber van Granadino’s, die paraderen en vliegen binnen een club als de SIS, nog vele jaren te kunnen genieten van deze hobby.
|
