Mijn twee jonge Marteño’s

Door: Peter Bronke
 
Hoe kom ik aan deze duifjes? Tja, best wel een leuk verhaal. Het is begin oktober en ik ben via via bij Ruben Feuerberg gekomen omdat ik twee jonge Gaditano-duivinnen erbij wilde hebben en een jonge Jiennense doffer voor de vangsport. Op die avond ging ik naar zijn huis om mijn nieuwe aanwinsten op te halen. Daar aangekomen heb ik zijn duivenhok gezien en natuurlijk ook zijn duiven. Als je dan ziet hoe Ruben de boel heeft aangepakt, moet ik mijn petje afnemen voor zijn opbouw. Wat een mooi hok, lekker compact en er zit alles in wat nodig is voor deze leuke hobby.

Oké, na het aanschouwen van alles, vroeg Ruben of ik interesse had in Marteño's grootbrengen. Uuuh, ja, heb ik plaats? Ja! Verbluft als ik was van die eer, kreeg ik dus twee Marteño's van drie weken oud (erg jong) in mijn schoot geworpen, maar niet meteen hoor. Ik mocht ze ophalen op de clubdag in oktober, want dan zou diegene die ze dan heeft voor mij en Mr. Willemse meenemen. Dus ik ga met mijn nieuwe duifjes naar huis, en met een melding naar mijn vrouw dat wij nog twee logees erbij krijgen.

Goed de dag is daar, ik naar Den Haag met transportkist voor de duifjes. Samen met vrouw en dochter op naar het Haagse Zuiderpark. Aangekomen in het kleindierencentrum  kwam het gekoer al ons tegemoet. Wat een mooie duiven worden er gekweekt, prachtige kleuren en imposante uitstralingen. Ja, wij hadden hiervoor nog nooit een duivententoonstelling meegemaakt, mijn dochter keek haar ogen uit. Ik ben blij dat ik dat heb mogen zien, want het geeft je toch een betere voorstelling van het geheel om al die soorten zo bij elkaar te zien. Nog uitleg gekregen van een kweker die de Figurita's had meegenomen, boeiend allemaal om dat zo voor het eerst te horen. Tja, en mijn vrouw en dochter willen nu ook een koppeltje witte Figurita's (ik ook hoor).
Wij liepen daar al zo'n 2 à 3 uur rond en tjongejonge, wat werd ik ongeduldig zeg. Van alle schrik ook nog eens een verkeerde naam van deze soort in mijn hoofd. Ik weet niet meer wat ik ervan maakte, maar het was knap stom. Ik voelde een schaamte opkomen, pffff (waar is hier de nooduitgang?).

Eindelijk, Ruben wees mij Dhr. Kruiver aan die net binnenkwam. Daar zijn de Marteño's. Kreeg snel even uitleg van hoe of wat, want het was erg druk rond om ons heen, en velen wilden iets weten, vragen, zeggen, voelen en kijken. Dus even later na het betalen stond ik met mijn trots buiten.

Thuis aangekomen begon het echt leuk te worden. Want waar moesten we deze duiven laten? In de schuur was het te koud want ze waren pas drie weken oud, echt nog een stel donspakjes. Mijn besluit: ik plaats ze wel in mijn kamer. Ik een grote doorzichtige curverbak gepakt, en daarin broedschaal en drinken/eten plus de duifjes gedaan.


Mijn grootste zorg was het voeren van de duifjes. Ik gebeld naar de kweker de heer Kruiver en mijn zorg en vragen neergelegd. Hij vertelde alsnog zijn verhaal over z’n duifjes (wat een enthousiaste man!) en zei dat ik mij geen zorgen hoefde te maken als ik maar elke dag tot twee maal toe 15
voorgeweekte maïskorrels zou voeren per duif.
En als ze willen drinken, (dat herken en merk je als ze met hun oogjes gaan knipperen) moest ik ze met hun kop in een kom met water doen. Jaja, verzuipen? Gelukkig, alles ging voorspoedig. En ja, na een week moesten ze al naar de schuur want ze konden niet langer in de bak blijven. Ze groeien zo rap dat ze al met die vleugeltjes de bak uitwipten.

En je weet het, duiven kunnen schijten als een reiger. Welnu, mijn vloerbedekking heeft een leuk aandenken gekregen. Duiven naar de schuur, en dat ging ook prima want het eten deden ze al zelf op dat moment, dus geen zorgen meer.

Ze groeien als kool en zoals vandaag 6 november zijn ze al aan het vliegen. Niet dat ze weggaan, maar vliegen naar mijn schouder als ik voorbijloop. Ik ben zo weg van die duiven dat het aan mijn hart gaat om ze te verkopen. Doe ik ook niet, deze twee duiven gaan nooit weg voor de verkoop.